سیاست
یه روز یک پسر کوچولو که می خواست انشا بنویسه از پدرش می پرسه: پدر جان! لطفا برای من بگین سیاست یعنی چی؟ پدرش فکری می کنه و میگه: بهترین راه اینه که من برای تویه مثال در مورد خانواده خودمون بزنم که تو متوجه سیاست بشی.
من حکومت هستم.چون همه چیز رو در خونه من تعیین می کنم.مامانت دولت هست.چون کارهای خونه رو اون اداره می کنه.کلفت مون ملت مستضعف و پا برهنه هست.چون از صبح تا شب کار می کنه و هیچی نداره. تو روشنفکری چون داری درس می خونی و پسر فهمیده ای هستی.داداش کوچیکت که 2 سالشه,نسل آینده است.امیدوارم متوجه شده باشی که منظورم چی هست و فردا بتونی در این مورد بیشتر فکر کنی.
پسر کوچولو نصف شب با صدای برادر کوچکش از خواب می پره,میره به اتاق برادر کوچکش و میبینه زیرش رو کثیف کرده و داره توی گه خودش دست و پا می زنه. می ره توی اتاق خواب پدر و مادرش و میبینه پدرش توی تخت نیست و مادرش به خواب عمیقی فرو رفته و هر کاری می کنه مادرش از خواب بیدار نمی شه.می ره توی اتاق کلفتشون که اون رو بیدار کنه,میبینه باباش توی تخت کلفتشون خوابیده و داره ترتیب اون رو میده. میره و سر جاش می خوابه و فردا صبح از خواب بیدار میشه.

فردا صبح باباش ازش می پرسه: پسرم! فهمیدی سیاست چیه؟ پسر میگه: بله پدر, دیشب فهمیدم که سیاست چی هست.سیاست یعنی این که حکومت ترتیب ملت مستضعف و پابرهنه رو میده,در حالی که دولت به خواب عمیقی فرو رفته و روشن فکر هر کاری می کنه نمی تونه دولت رو بیدار کنه,در حالی که نسل آینده داره توی گه خودش دست و پا مي زنه
نوشته شده توسط پسرک در یکشنبه نهم تیر 1387 ساعت 0:43 | لینک ثابت |

پی نوشت:روز مادر به مادرا مبارک...

آن وقت می بینی حافظه چه بی رحم است و تا به زانو درت نیاورد ، تا کلافه ات نکند ، تا حالا و تا آخر دنیا ، دست بر نمی دارد از نیمه شب های غمگینت .
یکی ، ساختمان رو به رو سیگار می کشد ، نور سیگارش را می بینم و دلم گرم می شود . شاید کسی مثل من ، تو یکی از نیمه شب های خنک ماه مارچ ، دارد مرور می کند روزهای روشن حالا دورش را . لب هاش لبخند می شود از یاد ها و خاطره هاش . قلبش گرم می شود از بودن هایی که حالا نیست .
من خوبم . خسته ام . اما تو خوب باشی من هم خوبم . باد می آید . آسمان خاکستری ست . ابرها به گمانم بارورند . نوید باران می دهند . تهران قشنگ شده این روزها . نیستی ببینی چه سبزند کوچه ها ...

به نقل از کسی که یادم نیست که بود

پي نوشت :يه روز كوه مي شكنه ، خواهي ديد !"

می نویسم برای کلنجار با درماندگی…مینوسیم برای زندگی که یک عمر به آن مدیونم…برای زندگی که حسین پناهی تعریف آن را از همه بهتر میداند:

 میزی برای کار

کاری برای تخت ،

تختی برای خواب ،

برای جان ، خوابی

جانی برای مرگ ،

مرگی برای یاد ،

یادی برای سنگ ،

این بود زندگی ."

یکی از همین روزا شروع کردم یکی از همین روزا هم تمومش می کنم....